Βανάδιο

Το βανάδιο ανακαλύφθηκε αρχικά από τον Andrés Manuel del Río το 1801.

Το 1805, ο Γάλλος χημικός Hippolyte Victor Collet-Descotils εσφαλμένα δήλωσε ότι το νέο στοιχείο του del Río ήταν απλώς ένα ακάθαρτο δείγμα χρωμίου.

Το 1831, ο Σουηδός χημικός Nils Gabriel Sefström ανακάλυψε εκ νέου το στοιχείο σε ένα νέο οξείδιο που βρήκε εργαζόμενος με σιδηρομεταλλεύματα.

Αργότερα το ίδιο έτος, ο Friedrich Wöhler επιβεβαίωσε την προηγούμενη εργασία του del Río.

Το βανάδιο χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στον χάλυβα για ενίσχυση και προστασία από διάβρωση.

Το κράμα τιτανίου-αλουμινίου-βαναδίου χρησιμοποιείται σε κινητήρες αεριωθούμενων και για αεροσκάφη υψηλής ταχύτητας.

Το φύλλο βαναδίου χρησιμοποιείται στην επένδυση τιτανίου σε χάλυβα.

Το πεντοξείδιο βαναδίου χρησιμοποιείται στην κεραμική και ως καταλύτης για την παραγωγή θειικού οξέος.